เจ้าของกิจการส่วนมากจะไม่ค่อยมีการวางแผนภาษีก่อนเริ่มหรือระหว่างการดำเนินกิจการ ไม่ว่าจะเป็นภาษีนิติบุคคล, ภาษีมูลค่าเพิ่ม, ภาษีธุรกิจเฉพาะ หรือภาษีอื่นที่เกี่ยวข้อง ส่วนใหญ่มักโยนภาระความรับผิดชอบไปให้ฝ่ายบัญชีเป็นผู้ดำเนินการดูแลเรื่องการวางแผนภาษีนิติบุคคล
ปัจจุบันภาษีนิติบุคคล ได้มีการเปลี่ยนแปลงค่อนข้างบ่อยและรวดเร็ว ซึ่งผู้เกี่ยวข้องควรติดตามข้อมูลและข่าวสารให้ทันต่อเหตุการณ์ เพื่อให้การเสียภาษีนิติบุคคล ถูกต้องครบถ้วนและได้ประโยชน์สูงสุดจากมาตรการทางภาษี ดังนั้นเพื่อเป็นการป้องกันความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้น ควรมีการวางแผนภาษีนิติบุคคล ซึ่งจะมีผู้มีหน้าที่ในการวางแผนภาษีนิติบุคคล ได้แก่

• ฝ่ายบัญชีและการเงินของกิจการ
• สำนักงานบัญชีที่กิจการใช้บริการ
• ฝ่ายกฏหมายของกิจการ
• ผู้เชี่ยวชาญด้านการวางแผนภาษีนิติบุคคล
• ตัวแทนประกันชีวิต

และสิ่งสำคัญที่จะต้องคำนึงถึงก็คือ ผู้วางแผนภาษีนิติบุคคล จะต้องมีความรู้ทั้งทางด้านภาษีอากรและบัญชี เพื่อให้การวางแผนภาษีนิติบุคคล และการจัดทำบัญชีถูกต้อง เป็นไปตามวัตถุประสงค์ที่เจ้าของกิจการตั้งไว้ ปกติแล้วการวางแผนภาษีนิติบุคคล นิยมวางแผนภาษีก่อนเริ่มดำเนินกิจการ หรือดำเนินการไปช่วงระยะเวลาหนึ่งแล้ว

วัตถุประสงค์ในการวางแผนภาษีนิติบุคคล
การวางแผนภาษีนิติบุคคล ผู้มีส่วนร่วมในการวางแผนภาษีนิติบุคคล จะต้องทำความเข้าใจเกี่ยวกับการวางแผนภาษี (Tax Planning) ว่าเป็นการวางแผนการเสียภาษีนิติบุคคล เพื่อให้กิจการได้รับประโยชน์สูงสุด ลดต้นทุนให้ต่ำลงภายใต้เงื่อนไขที่ถูกต้องตามกฎหมาย และเป็นการวางแผนอย่างรัดกุมเพื่อป้องกันภาระที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตของกิจการ ดังนั้นการวางแผนภาษี (Tax Planning) ไม่ใช่เป็นการหลบเลี่ยงภาษี (Tax Avoidance) หรือหนีภาษี (Tax Evasion) ก่อนที่จะมีการวางแผนภาษีนั้นจะต้องมีความรู้ความเข้าใจในวัตถุประสงค์ของการวางแผนภาษีดังต่อไปนี้

1. ถูกต้องครบถ้วนตามกฎหมาย ในการวางแผนภาษีอากรผู้วางแผนจะต้องมีความรู้ความเข้าใจตัวบทกฎหมายอย่างชัดเจนถูกต้อง ไม่หลงลืมประเด็นหนึ่งประเด็นใดในตัวบทกฎหมายภาษีอากร นอกจากนี้จะต้องศึกษาคำพิพากษา และข้อหารือของกรมสรรพากรประกอบการวางแผนภาษีอากรให้รัดกุมครบถ้วน และทำให้กิจการเสียภาษีโดยประหยัดและถูกต้อง สิ่งที่ผู้วางแผนภาษีควรคำนึงถึงอย่างหนึ่งก็คือ อย่ามองแง่ใดแง่หนึ่งเพียงแง่เดียว จะต้องมองรายละเอียดของภาษีอากรที่เกี่ยวข้องอย่างชัดเจนและถูกต้อง
2. มีหลักเกณฑ์ที่ชัดเจนและสมเหตุผล
3. ช่วยในการลดต้นทุนกิจการที่มีการวางแผนภาษีอากรจะทำให้กิจการสามารถลดต้นทุนที่ไม่จำเป็นออกไป เช่น การขอรับสิทธิส่งเสริมการลงทุนทำให้กิจการได้รับยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคล การยกเว้นภาษีอากรสำหรับส่วนแบ่งกำไรหรือเงินปันผล, การประกอบกิจการในเขตอุตสาหกรรมส่งออกซึ่งไม่เสียภาษีมูลค่าเพิ่ม, การจัดซื้อทรัพย์สินที่ใช้ในการวิจัยและพัฒนาที่ได้รับสิทธิในการคำนวณค่าเสื่อมราคามากกว่าปกติ เป็นต้น นอกจากจะช่วยในการลดต้นทุนของกิจการแล้วยังช่วยในการเพิ่มกำไรสุทธิของกิจการให้สูงขึ้นโดยการอาศัยการวางแผนภาษีอากร
4. ปลอดภัยจากภาระที่อาจจะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า การวางแผนภาษีอากรจะต้องคำนึงถึงปัญหาที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตหากมุมมองของผู้วางแผนขาดความรอบครอบในการศึกษาตัวบทกฎหมายได้อย่างถูกต้องแล้วอาจเกิดปัญหาได้ในอนาคตโดยถูกสรรพากรเรียกตรวจสอบและประเมินภาษี ทำให้กิจการมีราจ่ายเกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด
5. เมื่อมีการวางแผนภาษีอากรในเรื่องหนึ่งเรื่องใด จะต้องมีการยกกฎหมายมาอ้างอิงให้ชัดเจน สามารถตอบคำถามในปัญหาต่าง ๆ ในประมวลรัษฎากร คำพิพากษา ข้อหารือของกรมสรรพากร หรือกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้องสามารถหาคำตอบได้เป็นที่ยอมรับของฝ่ายจัดการหรือฝ่ายบริหารอย่างไม่มีข้อสงสัย และเชื่อถือได้ในข้อมูลที่นำมาอ้างอิงเพื่อการวางแผนภาษี
6. ได้รับสิทธิประโยชน์ทางภาษีสูงสุด จะต้องศึกษาข้อกฎหมายที่จะทำให้กิจการได้รับสิทธิประโยชน์ทางภาษีสูงสุด โดยการกำหนดทางเลือกในการนำเงื่อนไขทางกฎหมายมาใช้ให้กิจการได้รับประโยชน์สูงสุดและถูกกฎหมายอีกด้วย เช่น รายได้ที่ได้รับยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคล การส่งเสริมการขายกับภาษีมูลค่าเพิ่มที่ได้รับการยกเว้น

Helpe-insurance มีทีมงานมืออาชีพ ที่คอยแนะนำเจ้าของกิจการในการวางแผนภาษีนิติบุคคล เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดกับกิจการ ติดต่อเราวันนี้ เพื่อขอคำปรึกษาการวางแผนภาษีนิติบุคคล ฟรี!!!!

[contact-form]

โดยเบี้ยประกันชีวิตส่วนเพิ่มนี้ สามารถนำไปหักลดหย่อนได้ไม่เกิน 15% ของรายได้พึงประเมิน (หรือรายได้ก่อนหักภาษี) และสูงสุดได้ไม่เกิน 200,000 บาท ซึ่งเมื่อนับรวมกับเงินสะสมรายปีในกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ หรือกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ (กบข.) และเงินซื้อกองทุนรวมRMF แล้ว จะต้องไม่เกิน 500,000 บาท

ประกันชีวิตแบบบำนาญ มีความแตกต่างกับเบี้ยประกันชีวิตของเดิมตรงที่ประกันชีวิตแบบบำนาญนี้ นอกจากจะต้องมีระยะเวลาเอาประกันภัย 10 ปีขึ้นไปแล้ว ยังต้องมีเงื่อนไขการจ่ายเป็นเงินบำนาญตั้งแต่อายุ 55 ปีขึ้นไป จนถึงอายุไม่ต่ำกว่า 85 ปี และก่อนเริ่มจ่ายเงินบำนาญจะต้องไม่มีการจ่ายผลประโยชน์ใดๆ ยกเว้นกรณีเสียชีวิตเท่านั้น

ด้วยเงื่อนไขของช่วงอายุที่จะได้รับเงินคืนตอนเกษียณอายุแล้ว อาจมองได้ว่า ประกันชีวิตบำนาญแบบใหม่ออกมาใช้ทดแทนการซื้อ RMF ได้ เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ควรจะเลือกลดหย่อนภาษีด้วยRMF หรือประกันชีวิตบำนาญแบบใหม่? คงเป็นคำถามในใจของหลายๆ คน

ประกันชีวิตบำนาญแบบลดหย่อนได้

เป็นรูปแบบประกันที่รวมประกันแบบบำนาญ (เงินได้ประจำ) และแบบตลอดชีพเข้าด้วยกัน จึงมีข้อดีในแง่ของการคุ้มครองชีวิตระหว่างที่ยังมีรายได้จากการทำงานอยู่ และมีรายได้ประจำให้หลังเกษียณอายุแล้ว

กองทุนรวมเพื่อการเลี้ยงชีพ (RMF)

เป็นกองทุนรวมประเภทที่สามารถนำเงินลงทุนไปใช้ลดหย่อนภาษีได้ มีข้อดีตรงที่มีความหลากหลายของนโยบายการลงทุนให้เลือก ช่วยตอบสนองระดับความเสี่ยงที่แตกต่างกันของแต่ละบุคคลได้ แต่เมื่อเริ่มต้นลงทุนแล้ว จะต้องลงทุนอย่างสม่ำเสมอเป็นระยะเวลาอย่างน้อย 5 ปี และจนถึงอายุ 55 ปี โดยจะสามารถไถ่ถอนได้ทั้งจำนวนก็ต่อเมื่ออายุ 55 ปีบริบูรณ์

RMF กับประกันบำนาญแบบลดหย่อน เหมาะกับใคร

เมื่อเปรียบเทียบจุดเด่นและข้อจำกัดของกองทุนรวม RMF และประกันบำนาญแบบลดหย่อน ในกรณีที่คุณอายุ 30 ปี มีรายละเอียดตามตารางข้างล่าง

ซึ่งเมื่อนำมาพิจารณาร่วมกับเป้าหมายและข้อจำกัดรายบุคคล สามารถแยกเป็นประเด็นต่างๆ ได้ดังนี้

• ความคุ้มครอง ในช่วงที่ยังทำงานมีรายได้อยู่และอายุยังไม่ถึง 55 ปี หากคุณเสียชีวิต เงินที่ทายาทได้จะมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจนระหว่างการลงทุนใน RMF และประกันบำนาญ จึงสามารถนำมาเป็นปัจจัยหนึ่งในการตัดสินใจเลือก โดยเฉพาะในกลุ่มคนที่มีภาระรับผิดชอบและเป็นเสาหลักของคนในครอบครัว อย่างไรก็ดี เงินที่ทายาทได้รับจะไม่แตกต่างกัน ถ้าคุณมีชีวิตอยู่จนถึงช่วงคุ้มทุน หรือช่วงปีที่เงินสะสมใน RMF ใกล้เคียงกับทุนประกันชีวิตที่ทายาทจะได้รับ
• การมีรายได้สม่ำเสมอหลังเกษียณ วัตถุประสงค์ที่เหมือนกันของ RMF และประกันบำนาญ คือ ต้องการให้มีออมเงินไว้ใช้ช่วงหลังเกษียณอายุ แต่แตกต่างกันที่เมื่ออายุครบ 55 ปี การลงทุนในRMF จะได้รับคืนเป็นเงินก้อน ในขณะที่ประกันบำนาญ จะทยอยรับเงินเป็นรายปีหรือรายเดือน เหมาะกับคนที่ต้องการรายได้ที่ชัดเจนอย่างสม่ำเสมอ โดยไม่ต้องเสียเวลาบริหารการลงทุนในตอนเกษียณอายุแล้ว
• เพิ่มความมั่งคั่ง แม้การลงทุนในกองทุนรวมจะมีความเสี่ยง แต่มีโอกาสได้รับผลตอบแทนที่ดีกว่า ช่วยสร้างความมั่งคั่งได้มากกว่าประกันชีวิต ดังนั้น สำหรับคนที่ยอมรับความเสี่ยงจากการลงทุนได้ การลงทุนใน RMF ช่วยเพิ่มโอกาสที่ตอนเกษียณจะมีเงินมากกว่าที่ได้วางแผนไว้ จนอาจเหลือเป็นมรดกให้ลูกหลานได้ หรือถ้าจะออมด้วยเงินที่น้อยกว่า ก็มีโอกาสจะมีเงินเพียงพอในช่วงหลังเกษียณอายุเช่นกัน
• ความสามารถในการหารายได้ โดยปกติประกันชีวิตมีเงื่อนไขที่จะต้องชำระเบี้ยประกันในจำนวนเท่าๆกัน ตลอดอายุสัญญา ประกันชีวิตแบบบำนาญก็เช่นกัน (เพียงแต่จำกัดเบี้ยประกันที่นำมาลดหย่อนได้สูงสุดไม่เกิน 200,000 บาท) ด้วยเงื่อนไขการชำระเบี้ย ประกันแบบบำนาญอาจไม่เหมาะกับผู้ที่มีรายได้ไม่แน่นอน เช่น พนักงานขายที่มีรายได้เป็นค่าคอมมิชชั่น เพราะมีโอกาสที่จะผิดเงื่อนไขได้ง่ายกว่าคนที่มีรายได้ค่อนข้างแน่นอน ในขณะที่การลงทุนใน RMF อาจปรับลดเงินลงทุนรายปีได้ แต่ต้องลงทุนไม่น้อยกว่าขั้นต่ำตามกฎหมาย (ไม่น้อยกว่า 3% ของรายได้ หรือ 5,000 บาท)

อย่างไรก็ตาม หากพิจารณากันอีกแง่หนึ่งแล้ว ประกันบำนาญอาจออกมาเติมเต็มการลดหย่อนภาษี สำหรับผู้ที่ได้ใช้สิทธิในกองทุนรวม RMF จำนวน 15% ของรายได้พึงประเมิน รวมเข้ากับเงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพแล้ว ยังไม่ถึง 500,000 บาท สิทธิลดหย่อนเบี้ยประกันส่วนเพิ่มจึงไม่ได้เป็นทางเลือกทดแทนกองทุนรวม RMF แต่ช่วยให้สามารถเรียกภาษีคืนได้เพิ่มและกระตุ้นให้เก็บออมเพื่อเกษียณอายุมากขึ้น ซึ่งจะช่วยลดภาระให้กับรัฐบาลในระยะยาวได้เช่นกัน

ข้อมูลจาก : KWeplan.com

โดย : เบญจมาศ จรูญวงศ์นิรมล
ฝ่ายวางแผนและให้คำปรึกษาสินเชื่อส่วนบุคคล  ธนาคารกสิกรไทย

สำหรับคนที่ยังไม่เคยทำประกันเลย ทั้งประกันชีวิตและประกันวินาศภัย คงมีคำถามเกิดขึ้นในใจว่า ฉันจะทำประกันไปทำไม คิดว่าทำไปก็ไม่ได้ใช้ ในเมื่อเรามีความระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา ขับรถยนต์ก็ไม่เคยชน ชีวิตก็ไม่ได้มีความเสี่ยงอะไรมากมาย ทำงานอยู่ในออฟฟิศตลอด จะเสียค่าเบี้ยประกันใหักับบริษัทประกันฟรีๆ ไปทุกปีทำไม รับความเสี่ยงไว้เองดีกว่า  แต่ทุกท่านเคยลองนึกดูไหมว่า หากมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นจริงๆ แล้ว บางทีอาจเกิดความสูญเสียที่ไม่สามารถประเมินมูลค่าตามมาก็ได้

ตัวอย่างอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ที่ก่อให้เกิดความเสียหายทั้งในส่วนของชีวิตและทรัพย์สิน รถเก๋งฮอนด้า ซีวิค ขับชนรถตู้โดยสารบนทางด่วนโทลล์เวย์ หน้า ม. เกษตรศาสตร์ ทำให้มีผู้ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตจำนวนมาก ผู้โดยสารที่อยู่ในรถตู้คันนั้นเป็นช่วงวัยกำลังเรียน และทำงาน มีความรู้ การศึกษาดี บางคนเป็นนักศึกษา บางคนเป็นอาจารย์ บางคนจบ ดร.จากต่างประเทศ กำลังมีอนาคตที่สดใส มีความสามารถในการหารายได้ และเป็นกำลังหลักของครอบครัว ซึ่งหากคนที่อยู่บนรถโดยสารนั้นทุกคนมีประกัน ครอบครัวของบุคคลเหล่านั้นคงจะได้รับการบรรเทาความเสียใจที่เสียบุคคลที่รักบ้าง เพราะอย่างน้อยก็มีเงินชดเชยที่ได้จากการทำประกันชีวิต หรือประกันภัยมาชดเชยสำหรับอนาคต แต่ถ้าคำตอบคือไม่มีประกัน มูลค่าความเสียหายนอกเหนือจากด้านจิตใจแล้ว ยังส่งผลกระทบทั้งในด้านทรัพย์สิน และรายได้ของบุคคลในครอบครัวตามมาด้วย

การเจ็บป่วย การถูกโจรกรรม การเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิต หรือแม้กระทั่งการถูกรถชน เป็นสิ่งที่ไม่มีใครสามารถคาดเดาได้ล่วงหน้าว่าจะเกิดขึ้นเมื่อใด แล้วทำไมเราต้องรอให้เกิดเหตุการณ์นั้นๆ ขึ้นก่อน แล้วถึงคิดที่จะทำประกัน ในเมื่อการดำเนินชีวิตประจำวันทุกวันนี้ เราพบความเสี่ยงที่อยู่รอบตัวเรามากมาย นอกเหนือจากอุบัติเหตุที่ได้ยกตัวอย่างมา ทั้งในด้านสุขภาพ ทรัพย์สิน หนี้สิน ธุรกิจ อีกทั้งความเสี่ยงนี้จะกระทบไปถึงความมั่งคั่งที่ลดลงของเรา และอาจส่งผลไปต่อบุคคลในครอบครัวที่เรารักอีกด้วย

ก่อนที่จะตัดสินใจทำประกัน หรือ เริ่มต้นทำความคุ้มครองให้กับตัวเองและทรัพย์สินที่มีอยู่ควรทำความรู้จักประกันภัยกันก่อนว่าประกันที่มีในปัจจุบันนั้นมีรูปแบบอย่างไรบ้าง ซึ่งการประกันภัยนั้น สามารถเแบ่งได้เป็น 2 ประเภทหลักๆ ได้แก่ ประกันชีวิต และประกันวินาศภัย โดยมีรูปแบบประกันชีวิตทั้งสิ้น 4 แบบ ได้แก่

1. แบบสะสมทรัพย์ (Endowment) เป็นแบบที่ได้รับความนิยมมากที่สุด เนื่องจากเป็นกรมธรรม์ที่ได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง คือเสียชีวิตก่อนครบสัญญาก็ได้รับเงิน หรืออยู่ครบสัญญาก็ได้รับเงิน
2. แบบบำนาญ (Annuity) เป็นแบบที่เมื่อผู้ทำประกันอายุครบ 55 ปี หรือ 60 ปี จะได้รับเงินคืน (บำนาญ) เป็น รายงวดเท่าๆ กันอย่างสม่ำเสมอจนถึงอายุ 85 ปี หรือมากกว่า และได้รับเงินบำนาญคืนเมื่อได้ชำระเบี้ยประกัน ครบตามสัญญา
3. แบบชั่วระยะเวลา (Term) ให้ความคุ้มครองตามวงเงินและระยะเวลาที่กำหนด หากผู้เอาประกันอยู่ครบสัญญาจะไม่ได้ รับเงินใด ๆ ทั้งสิ้น
4. แบบตลอดชีพ (Whole life) ให้ความคุ้มครองไปสิ้นสุดเอาตอนที่ผู้เอาประกันเสียชีวิต ไม่ว่าขณะนั้นจะอายุเท่าใดก็ตาม หากอายุครบ 99 ปี หรือ 100 ปี แล้วยังมีชีวิตอยู่ความคุ้มครองก็จะสิ้นสุดลงและบริษัทจะคืนทุนประกันให้กับ ผู้เอาประกันผู้นั้นทันที

รูปแบบประกันวินาศภัย 4 แบบ ได้แก่

1. ประกันรถยนต์ (Motor) เป็นการประกันความเสียหายที่เกิดแก่รถยนต์ ได้แก่ ความเสียหายที่เกิดแก่รถยนต์ และ ความเสียหายที่รถยนต์ก่อให้เกิดแก่ชีวิต ร่างกาย และทรัพย์สินของบุคคลภายนอก รวมทั้งบุคคลที่โดยสารอยู่
2. ประกันขนส่งทางทะเล (Marine) เป็นประกันแขนงหนึ่งที่มุ่งหมายจะให้ความคุ้มครองความสูญเสีย หรือความเสียหายที่เกิดจากภัยทางทะเล ในระหว่างการเดินทางหรือการขนส่งทางทะเล โดยจะคุ้มครองทั้งตัวเรือและสินค้าที่อยู่ในเรือ
3. ประกันอัคคีภัย (Fire) เป็นการประกันประเภทหนึ่งที่วัตถุเอาประกันภัยเป็นตัวทรัพย์สินโดยตรง ไม่ว่าทรัพย์สินนั้นจะเป็นสังหาริมทรัพย์หรืออสังหาริมทรัพย์ประเภทสิ่งปลูกสร้าง สามารถที่จะเอาประกันอัคคีภัยได้
4. ประกันแบบเบ็ดเตล็ด (Miscellaneous) ได้แก่ ประกันการเสี่ยงภัยทุกชนิด ประกันความรับผิดชอบต่อบุคคลที่สาม ประกันการโจรกรรม ประกันภัยกอล์ฟ ประกันภัยสำหรับเงิน ฯลฯ

สรุปแล้วการประกันวินาศภัย คือ การที่ผู้รับประกันภัยทำสัญญายินยอมที่จะชดใช้ค่าสินไหมทดแทน  หรือชดใช้เงินจำนวนหนึ่งในกรณีที่เกิดความเสียหายเกี่ยวกับทรัพย์สินที่เอาประกันภัย  โดยที่ผู้เอาประกันภัยตกลงจ่ายค่าเบี้ยประกันภัยให้แก่ผู้รับประกันภัย

ข้อมูลจาก : KWeplan.com

โดย : คนอง ศรีพิบูลพานิชย์
ฝ่ายวางแผนและให้คำปรึกษาสินเชื่อส่วนบุคคล  ธนาคารกสิกรไทย

1. แบบสะสมทรัพย์
2. แบบชั่วระยะเวลา
3. แบบตลอดชีพ
4. แบบบำนาญ

ปัจจุบันประกันชีวิตแบบสะสมทรัพย์ เป็นที่นิยมมากที่สุดสำหรับคนไทย เนื่องจากได้รับความคุ้มครอง ได้รับเงินคืน และประหยัดภาษีจากเบี้ยประกันที่ได้ชำระไปในปีภาษีนั้น ทั้งนี้สูงสุดหักลดหย่อนได้ไม่เกิน 100,000 บาท โดยมีเงื่อนไขว่ากรมธรรม์ดังกล่าวจะต้องมีความคุ้มครองตั้งแต่ 10 ปีขึ้นไป และมีการคืนเงินหรือผลประโยชน์ตอบแทนไม่เกินร้อยละ 20 ของเบี้ยประกันชีวิตรายปี เบี้ยประกันชีวิตแบบดังกล่าวจึงจะสามารถนำเบี้ยประกันมาใช้ลดหย่อนภาษีได้

ปัจจัยหลักในการตัดสินใจทำประกันชีวิตแบบสะสมทรัพย์ มีดังนี้

1. วัตถุประสงค์ของการออมและความคุ้มครอง ท่านต้องการออมเพื่อวัตถุประสงค์ใด เพื่อเป็นทุนการศึกษาให้ลูก เป็นเงินก้อนให้กับครอบครัว ปลดหนี้  เก็บตังค์ไว้ใช้ตอนเกษียณ หรือเป็นทุนทำธุรกิจ  เมื่อเรารู้วัตถุประสงค์แล้วก็จะทำให้ทราบทุนประกัน หรือความคุ้มครองที่ต้องการได้ และยังทำให้รู้ว่า ต้องการความคุ้มครองนานแค่ไหน
2. ระยะเวลาความคุ้มครอง ก่อนเลือกแบบประกัน ต้องพิจารณาว่าระยะเวลาของแบบที่จะเลือกเหมาะสมหรือไม่ กล่าวคือ ระยะเวลาความคุ้มครองควรจะเหมาะสมกับช่วงอายุ และระยะเวลาที่เรายังมีความเป็นห่วงผู้ที่อยู่ข้างหลังด้วย ยกตัวอย่างเช่น หาก นาย ก. มีอายุ 35 ปี ปัจจุบันมีบุตรอายุ 4ขวบ จะแน่ใจได้อย่างไรว่า หาก นาย ก. เป็นอะไรไป จะมีเงินค่าเล่าเรียนให้บุตรของนาย ก. จนจบหรือไม่ ดังนั้น ระยะเวลาความคุ้มครองไม่ควรจะน้อยกว่า 20 ปี เพื่อให้แน่ใจว่า บุตรของนาย ก. จะเรียนจบในอีก 20 ปีข้างหน้า และสามารถทำงานหาเลี้ยงชีพได้
3. ระยะเวลาในการชำระเบี้ยประกัน ว่าเหมาะสมกับความสามารถในการออมเงินของผู้มีเงินได้หรือไม่ หากไม่ต้องการเป็นภาระมาก อาจจะเลือกแบบที่ชำระเบี้ยสั้นๆ เพื่อให้หมดภาระในการชำระเบี้ยก่อน อย่างไรก็ตาม หากเลือกแบบที่ชำระเบี้ยสั้น จำนวนเบี้ยประกันที่ต้องออมจะสูงกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับความคุ้มครองที่เท่ากัน
4. จำนวนเบี้ยประกัน ว่าเหมาะสมกับความสามารถในการออมของผู้มีเงินได้หรือไม่

อีกสิ่งหนึ่งที่สำคัญที่ควรพิจารณาก่อนจะตัดสินใจทำประกันชีวิตแบบสะสมทรัพย์ คือ การทำประกันชีวิตเป็นผลิตภัณฑ์ที่เน้นในส่วนออมเงินและส่วนที่ให้ความคุ้มครอง ดังนั้น จะให้ผลตอบแทนที่ไม่สูงมากนัก ในการสร้างและปกป้องความมั่งคั่ง จึงควรมีการกระจายการออมและลงทุนในผลิตภัณฑ์ที่หลากหลาย เพื่อให้ได้รับทั้งความคุ้มครอง ออม และลงทุน

ข้อมูลจาก : KWeplan.com

สามี (แยกยื่น)      ภรรยา (แยกยื่น)          ยื่นรวม

รายได้(เงินเดือน)ต่อปี            500,000                 500,000            1,000,000

หัก ค่าใช้จ่าย (เงินเดือน)          60,000                   60,000                60,000

ค่าลดหย่อนส่วนตัว            30,000 30,000 60,000

เงินได้สุทธิ                          410,000                 410,000               880,000

เมื่อมีการจดทะเบียนสมรสเต็มปีภาษีแล้วนั้น กรณีที่สามีภรรยาต่างฝ่ายต่างมีเงินได้(เงินเดือน)จะสามารถเลือกได้ว่าจะนำเงินได้ของภรรยามารวมกับสามีหรือไม่ก็ได้จากตัวอย่างพบว่า หากต่างฝ่ายต่างมีรายได้ที่เป็นเงินเดือน (ตาม ม.40(1)) สามีภรรยาแยกยื่นจะได้ประโยชน์ทางภาษีมากกว่าโดยถือเป็นการกระจายฐานเงินได้และเพิ่มค่าใช้จ่ายได้
ตัวอย่างที่สอง

สามี (แยกยื่น)     ภรรยา (แยกยื่น)           ยื่นรวม

รายได้(เงินเดือน)ต่อปี          500,000             500,000                  1,000,000

รายได้จากเงินปันผลหุ้น         -                       100,000                    100,000

หัก ค่าใช้จ่าย (เงินเดือน)        60,000               60,000                      60,000

ค่าลดหย่อนส่วนตัว          30,000 30,000 60,000

เงินได้สุทธิ                        510,000              410,000                     980,000

กรณีที่ภรรยามีเงินได้ประเภทอื่นๆ ที่มิใช่เงินเดือน จะต้องนำมารวมเป็นเงินได้ของสามี ดังนั้น ในกรณีนี้ สามีจะมีเงินได้จากภรรยาอีก 100,000 บาท (เงินปันผลจากหุ้น) สามีภรรยาแยกยื่นก็ยังได้ประโยชน์จากการกระจายฐานเงินได้อยู่ ดังนั้น หากสามีภรรยาต่างฝ่ายต่างมีเงินได้หลักเป็นเงินเดือน การแยกยื่นภาษีจะได้รับประโยชน์ทางภาษีมากกว่า

กรณีที่ภรรยามีเงินได้อื่นๆ ที่มิใช่เงินเดือน แยกยื่นไม่ได้ เนื่องจากจะต้องนำเงินได้(ของภรรยา)มายื่นในนามของสามี ค่าใช้จ่ายและค่าลดหย่อนของภรรยาสามารถยกมาให้สามีใช้ได้

กรณีที่ภรรยาไม่มีเงินได้ การยื่นรวมรายได้จะได้ประโยชน์ทางภาษีมากกว่า เนื่องจากสามีจะใช้สิทธิค่าลดหย่อนของภรรยาได้ จำนวน 30,000 บาท

จะเห็นได้ว่า ประเด็นเรื่องการแยกยื่นแบบ หรือ ยื่นรวม จะมีผลทำให้เงินได้สุทธิที่นำไปคำนวณภาษีลดลงได้ ดังนั้น ปัจจัยที่ควรคำนึงถึงเมื่อวางแผนภาษี นอกเหนือจากประเภทเงินได้, ค่าใช้จ่ายของแต่ละประเภทเงินได้, ค่าลดหย่อนคู่สมรส จะมีผลต่อการคำนวณเงินได้สุทธิแล้ว สถานภาพความเป็นสามีภรรยา จึงเป็นประเด็นสำคัญในการวางแผนภาษีได้เช่นกัน

ข้อมูลจาก : K-Weplan.com

1. ค่าลดหย่อนที่ไม่เป็นตัวเงิน คือ ค่าลดหย่อนที่กฎหมายกำหนดจากสถานภาพที่ผู้มีเงินได้มี หรือ ได้ช่วยเหลือดูแลบุคคลอื่นๆ เช่น ค่าลดหย่อนส่วนตัว, ค่าลดหย่อนจากคู่สมรส (กรณีจดทะเบียนสมรส), ค่าลดหย่อนบุตร, ค่าเลี้ยงดูบุพการี, ค่าเลี้ยงดูบุคคลทุพพลภาพ เป็นต้น
2. ค่าลดหย่อนที่เป็นตัวเงิน คือ ค่าลดหย่อนที่กฎหมายกำหนดจากการลงทุนหรือได้จ่ายเงินได้ไปเพื่อวัตถุประสงค์ที่รัฐบาลต้องการส่งเสริม เช่น ค่าลดหย่อนจากเงินค่าซื้อกองทุนรวมหุ้นระยะยาว (Long Term Equity Fund : LTF), ค่าซื้อกองทุนรวมเพื่อการเลี้ยงชีพ (Retirement Mutual Fund : RMF), เบี้ยประกันชีวิตแบบสะสมทรัพย์ตามเงื่อนไขที่กำหนด, เบี้ยประกันแบบบำนาญ, ดอกเบี้ยจ่ายที่เกิดจากหนี้เพื่อซื้อบ้าน เป็นต้น

สำหรับประเด็นการลดหย่อนภาษีที่สำคัญนั้น จะเน้นในส่วนของค่าลดหย่อนที่ไม่เป็นตัวเงิน เนื่องจากกฎหมายได้กำหนดเงื่อนไขของค่าลดหย่อนไว้ชัดเจน ดังนั้นเพื่อให้ผู้มีเงินได้สามารถใช้ประโยชน์จากค่าลดหย่อนที่ไม่เป็นตัวเงิน (ค่าลดหย่อนที่กฎหมายกำหนดจากสถานภาพของผู้มีเงินได้ เช่น ค่าลดหย่อนเลี้ยงดูบุพการี, ค่าลดหย่อนบุตร, ค่าลดหย่อนคู่สมรส หรือ ค่าลดหย่อนเลี้ยงดูคนพิการหรือทุพพลภาพ) ได้อย่างมีประสิทธิภาพ จะต้องมีการวางแผนหรือเตรียมตัวเพื่อให้เข้าเงื่อนไขตามที่กฎหมายกำหนด

ข้อมูลจาก : K-Weplan.com

เงินได้สุทธิ(บาท) จำนวนเงินได้(บาท)  อัตราภาษี (%) ภาษีที่เสีย (บาท) ภาษีสะสม (บาท)

150,001                       0-150,000            ได้รับยกเว้น

150,001-500,000             350,000                 10                  35,000                35,000

500,001-1,000,000          500,000                  20                100,000                135,000

1,000,001-4,000,000     3,000,000                  30               900,000              1,035,000

ตั้งแต่ 4,000,001 ขึ้นไป                                   37

นอกจาก วิธีเงินได้สุทธิแล้ว ยังมีอีกวิธีในการคำนวณภาษี คือ วิธีเหมาจ่าย ใช้เงินได้ทั้งหมดมาเสียภาษีในเกณฑ์ 0.5% (เหมาจ่าย) ซึ่งผู้มีเงินได้ที่จะใช้วิธีนี้ คือ มีเงินได้หลากหลายประเภท และ ไม่ใช่ประเภทเงินเดือน กล่าวคือ มีรายได้ทีเข้าข่ายตาม ม.40(2) – (8) (รายได้จากการรับจ้างทำของ, รายได้จากลิขสิทธิ์, รายได้จากดอกเบี้ย/เงินปันผล, รายได้จากค่าเช่า, รายได้จากผู้ประกอบวิชาชีพอิสระ, รายได้จากการรับเหมาก่อสร้างโดยมีสัมภาระเอง และ รายได้อื่นๆที่มิเข้าข่ายตาม ม.40(1)-(7))ก็จะใช้วิธีดังกล่าวในการคำนวณเงินได้อีกวิธี

อย่างไรก็ตาม สำหรับผู้มีเงินได้หลากหลายประเภท จะต้องคำนวณทั้ง 2 วิธี โดยยื่นในแบบ ภงด. 90แล้วนำภาษีที่คำนวณได้ (ทั้ง 2 วิธี) มาเปรียบเทียบกัน วิธีใดคำนวณภาษีที่เสียได้มากกว่าก็ให้ใช้ตัวเลขภาษีที่คำนวณได้นั้นในการชำระภาษี ปกติแล้ว “วิธีเงินได้สุทธิ” จะคำนวณภาษีได้สูงกว่าเสมอ เนื่องจากผู้มีเงินได้ส่วนใหญ่จะมีเงินได้ในรูปของเงินเดือนจะหักค่าใช้จ่ายแบบเหมาจ่าย และ มีสิทธิหักค่าลดหย่อนได้น้อย หากมีเงินได้ประเภทอื่นๆ(ใช้วิธีเหมาจ่าย)จะต้องมีเงินได้อย่างน้อย1,000,000 บาท จึงจะเริ่มเสียภาษี หากมีเงินได้ (ม.40(2)-(8)) น้อยกว่า 1,000,000 บาท จะได้รับยกเว้นภาษี ผู้มีเงินได้จึงมักคุ้นเคยกับ “วิธีเงินได้สุทธิ” มากที่สุด

สำหรับวิธีการคำนวณภาษีที่จะใช้วางแผนภาษี การวางแผนภาษีส่วนใหญ่ไม่ได้ขึ้นกับการเลือกวิธีคำนวณเพียงปัจจัยเดียว หากแต่ขึ้นอยู่กับแนวทางตามที่กฎหมายเปิดช่อง และเลือกคำนวณว่าแนวทางใดจะเสียภาษีน้อยกว่า เช่น สามีภรรยา ถือเป็นหน่วยภาษีเดียวกัน กฎหมายได้เปิดช่องไว้ว่า หากภรรยามีเงินได้ในรูปของเงินเดือน สามารถแยกยื่นในนามของภรรยาเองได้ หรือ การเครดิตภาษีเงินปันผล ก็เป็นอีกวิธีที่เปิดทางให้เลือกได้ว่าวิธีการคำนวณแบบใดเสียภาษีน้อยกว่ากัน เป็นต้น

ข้อมูลจาก : K-Weplan.com

จากตารางดังกล่าว พบว่า บุคคลธรรมดาคุ้นเคยเฉพาะ แบบ ภงด. 91 ซึ่งเป็นแบบ ภงด. ที่ใช้เฉพาะผู้มีเงินได้ประเภทเงินเดือน (ม.40(1)) เพียงอย่างเดียว สำหรับ แบบ ภงด. 90 เป็นแบบ ภงด. รองรับทุกประเภทเงินได้สำหรับบุคคลธรรมดาที่ใช้ยื่นภาษี กล่าวคือ มีรายละเอียดของเงินได้ทั้ง 8ประเภท ดังนั้น ในฤดูกาลยื่นภาษีปลายปี (ทุกเดือน มกราคม – มีนาคม ของปีภาษีถัดไป) ก็ต้องเลือกว่า จะยื่น ภงด. 90 หรือ ภงด.91

สำหรับ แบบ ภงด. 93 และ 94 จะเหมาะใช้ยื่นเงินได้ในกรณีใด สำหรับ แบบ ภงด. 94 จะใช้สำหรับเงินได้ประเภทที่ 5 – 8 (รายได้จากค่าเช่า, รายได้จากการประกอบวิชาชีพอิสระ, รายได้จากการรับเหมาก่อสร้าง โดยจัดหาสัมภาระเอง และ รายได้อื่นๆที่มิเข้า ม.40(1)-(7)) เป็นการยื่นแบบกลางปีภาษี กล่าวคือ เป็นการยื่นภาษีเงินได้ที่เกิดขึ้นระหว่างเดือน มกราคม – มิถุนายน ของปีภาษีนั้น โดยกำหนดเวลายื่นแบบฯ ในช่วงเดือน กรกฎาคม – กันยายน ของปีภาษี เพื่อเป็นการบรรเทาภาระภาษีในช่วงปลายปี หรือ เป็นการประเมินรายได้และคำนวณเพื่อเสียภาษีครึ่งปีก่อน

เมื่อถึงฤดูกาลยื่นภาษี (เดือน มกราคม-มีนาคม ของปีภาษีถัดไป) สามารถนำภาษีที่ได้เสียตาม แบบ ภงด. 94 มาเครดิตคืนได้ ยกตัวอย่างเช่น ปีภาษี 2554 คาดว่าจะมีรายได้ค่าเช่าทั้งปี1,200,000 บาท ดังนั้น ช่วงเดือน กรกฎาคม – กันยายน 54 สามารถยื่นแบบ ภงด. 94 เพื่อนำเงินได้จากค่าเช่าครึ่งปีแรก จำนวน 600,000 บาท หัก ค่าใช้จ่ายได้ครึ่งหนึ่ง 15% เท่ากับ 90,000 บาท (ปกติหักค่าใช้จ่าย 30%) ค่าลดหย่อนส่วนตัว จำนวน 15,000 บาท ในกรณีนี้ สมมติว่าเป็นคนโสด ก็จะมีเงินได้สุทธิ (ครึ่งปีแรก) เท่ากับ 495,000 บาท จะต้องเสียภาษีเท่ากับ 34,500 บาท ต่อมาช่วงเดือน มกราคม-มีนาคม 2555 ผู้มีเงินได้มีหน้าที่ยื่นภาษีทั้งปีภาษี 2554 เท่ากับ มีเงินได้ทั้งปี 1,200,000บาท หักค่าใช้จ่าย 30% เท่ากับ 360,000 บาท และ ค่าลดหย่อนส่วนตัว 30,000 บาท ดังนั้นจะมีเงินได้สุทธิ 810,000 บาท คำนวณต้องเสียภาษีทั้งปี เท่ากับ 97,000 บาท ผู้มีเงินได้สามารถนำภาษีที่ได้ยื่นแบบ ภงด. 94 (ครึ่งปีแรก) จำนวน 34,500 บาท มาขอเครดิตภาษีคืนได้ สรุป กรณีนี้ จะเสียภาษีกลางปี จำนวน 34,500 บาท และ ปลายปีจะเสียภาษีเพิ่มอีก 62,500 บาท รวมเป็น 97,000 บาท ดังนั้น แบบ ภงด. 94 จึงเป็นตัวช่วยแบ่งเบาภาระภาษี ไม่ให้ต้องจ่ายครั้งเดียวในจำนวนมากๆ

สำหรับ แบบ ภงด. 93 เป็นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา (แบบ ภงด.) ที่ต้องการชำระภาษีล่วงหน้า จะมีความยืดหยุ่นมากกว่า แบบ ภงด. 94 เนื่องจากสามารถใช้ได้ทุกประเภทเงินได้ และ สามารถยื่นได้ทุกช่วงเวลา (ก่อนช่วงเวลาการยื่นแบบฯ ปกติ) เพื่อเป็นการบรรเทาภาระภาษี เช่นเดียวกับ แบบ ภงด. 94

ข้อมูลจาก : K-Weplan.com

หลังจากทราบความหมายของเงินได้พึงประเมินแล้ว ในทางภาษีนั้น เงินได้จะแบ่งออกเป็น 8ประเภท ตามต้นทุนของแรงในการทำงาน กล่าวคือ เงินได้ประเภทใดต้องมีต้นทุนสูง จะหักค่าใช้จ่ายได้มาก ส่วนเงินได้ประเภทที่มีต้นทุนน้อย ก็จะหักค่าใช้จ่ายได้น้อย  มีรายละเอียดดังนี้

1. บุคคลธรรมดา คือ บุคคลใดก็ได้ที่บรรลุนิติภาวะ ที่มีเงินได้ทั่วๆ ไปทั้งปี มากกว่า 30,000 บาท (กรณีโสด) และ มากกว่า 60,000 บาท (กรณีสมรส) ต้องยื่นแบบ ภงด. ส่วนกรณีที่มีรายได้จากเงินเดือน (เฉพาะเงินได้ตาม ม.40(1)) ตั้งแต่ 4,167 บาทต่อเดือนขึ้นไป หรือ ตั้งแต่ 50,000 บาทต่อปี (กรณีโสด) และ ตั้งแต่ 8,334 บาทต่อเดือนขึ้นไป หรือ ตั้งแต่ 100,000 บาท (กรณีสมรส) ถือว่ามีหน้าที่ต้องยื่นแบบ ภงด. ถึงแม้จะไม่ถึงเกณฑ์ที่ต้องเสียภาษีก็ตาม

2. ผู้ถึงแก่ความตายระหว่างปีภาษี กล่าวคือ กรณีที่ผู้มีเงินได้ถึงแก่ความตายในปีภาษีนั้น ทายาทหรือ ผู้จัดการมรดก มีหน้าที่ยื่นแบบ ภงด. ตามเงินได้ทั้งปีภาษี ยกตัวอย่างเช่น  นาย ก. มีบ้านให้เช่า (มีรายได้จากค่าเช่า) โดยเซ็นสัญญาเช่าไว้ทั้งปี  2554 ต่อมาในเดือน พ.ค. 54 นาย ก. ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ในช่วงเดือน ม.ค. – มี.ค. 55 ทายาทหรือผู้จัดการมรดกของนาย ก. จะมีหน้าที่ยื่นแบบ ภงด. โดยประเมินเงินได้ทั้งปีภาษี 2554 (ม.ค.-ธ.ค. 54)

3. กองมรดก กล่าวคือ เป็นกรณีที่ผู้มีเงินได้ถึงแก่ความตายในปีภาษีก่อนหน้า และยังไม่ได้จัดการมรดก ดังนั้น ในปีภาษีนี้จะต้องยื่นแบบในนาม กองมรดกของ นาย ก. และนำเงินได้ทั้งปี โดยทายาทหรือผู้จัดการมรดกมีหน้าที่ยื่นแบบภาษีจากเงินได้ทั้งปี ทั้งนี้ เกณฑ์ในการยื่นแบบ ภงด. กองมรดกนั้น มีเงินได้ทั้งปี ตั้งแต่ 30,000 บาทขึ้นไป

4.คณะบุคคล / ห้างหุ้นส่วนสามัญ ที่มิใช่นิติบุคคล คณะบุคคล ถือเป็นอีก 1 หน่วยภาษี กล่าวคือ ไม่ถือเป็นนิติบุคคลตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ฯ หากถือเป็นบุคคลในทางภาษี (โดยไม่จำเป็นต้องมีวัตถุประสงค์แบ่งเป็นผลกำไรที่พึงได้จากกิจการที่กระทำร่วมกัน) ซึ่งมักจะเป็นช่องทางในการวางแผนภาษี คณะบุคคลจะคำนวณภาษีเงินได้เหมือนกับบุคคลธรรมดา และ สามารถหักค่าลดหย่อนได้ 60,000 บาทต่อคณะบุคคล (คล้ายๆ กับค่าลดหย่อนส่วนตัว 30,000 บาท กรณีบุคคลธรรมดา) สำหรับห้างหุ้นส่วนสามัญ ที่มิได้จดทะเบียน ลักษณะจะคล้ายๆ กับคณะบุคคล โดยทั้งคณะบุคคล หรือ ห้างหุ้นส่วนสามัญ ที่มิใช่นิติบุคคล ที่มีรายได้ตั้งแต่ 30,000 บาทขึ้นไป มีหน้าที่ต้องยื่นแบบ ภงด.

ข้อมูลจาก : K-Weplan.com